Theater.nl gebruikt functionele & analytische cookies
Home / Nieuws / Kogelvis - Toneelgroep Oostpool
02-04-2018

Kogelvis - Toneelgroep Oostpool

In het hoofd van de seriemoordenaar


Door Bram Balk
Foto's: Toneelgroep Oostpool, Sanne Peper


De voorstelling Kogelvis doet enorm denken aan het boek American Psycho van Brett Easton Ellis: je stapt in het hoofd van een seriemoordenaar die je precies laat zien wat zijn kwellingen en lusten zijn. Dat levert een behoorlijk griezelig schouwspel op, een bloedstollende thriller waarin toneelspel en ballet naadloos op elkaar aansluiten, onder de muzikale begeleiding een strijkkwartet. Wij zagen het stuk zaterdagavond in concertgebouw Musis in Arnhem.

Kogelvis was vorig jaar een lunchvoorstelling in Bellevue en is nu speciaal bewerkt voor Musis Arnhem. De voorstelling wordt nog negen keer gespeeld in de eerste week van april, vlak na Pasen. Regisseur Marcus Azzini heeft daar iets ontzettend bijzonders van gemaakt. Het toneelstuk wordt nu gespeeld met twee sterdansers van Introdans en wordt begeleid door een strijkkwartet van het Nationaal Jeugd Orkest in samenwerking met het Gelders Orkest. Dat levert een interessante spanning op. De voorstelling is een soort balanceeract van schoonheid en gruwelijkheden.



Het toneelstuk is namelijk gebaseerd op de beruchte seriemoordenaar Jeffrey Dahmer, die in de jaren '80 in de Verenigde Staten tenminste zeventien jonge mannen heeft vermoord en gedeeltelijk heeft opgegeten. Hij bewaarde zijn slachtoffers in de koelkast en verzorgde de resten, zodat ze zo lang mogelijk goed bleven. Zijn slachtoffers opeten was de ultieme vorm van intimiteit voor Dahmer. In Kogelvis wordt niet zomaar zijn verhaal vertelt: je stapt langzaam in het hoofd van een homoseksuele lustmoordenaar. Je ziet ook zijn slachtoffers en de familieleden die alleen achter blijven. Maar de belangrijkste vraag in in het stuk is: wat gebeurt er in het hoofd van een seriemoordenaar?

Hierdoor krijg je een voorstelling te zien die uit allemaal interessante lagen bestaat. Acteurs spelen niet alleen de gebeurtenissen uit maar vertellen ook de gedachtewereld van Dahmer. Ze laten zien hoe hij zijn lustgevoelens probeert te onderdrukken, terwijl tegelijkertijd de dansers diezelfde gevoelens tonen. De schoonheid van de dans die telkens eindigt in moord.



Daarmee kruipt Kogelvis langzaam onder je huid. Net als in American Psycho kom je akelig dicht bij het mens en monster ineen. Je ontdekt zijn fascinatie voor anatomie en zijn bijzondere voorkeur voor Kogelvissen. Terwijl een van de familieleden van de slachtoffers appels zit te schillen voor een taart, zie je hoe Dahmer een nieuw slachtoffer versiert. Het wordt des te akeliger doordat Dahmer juist zo dicht mogelijk bij zijn slachtoffers wilt zijn. Hij kneedt en port aan de lichamen. Hij wil een met ze worden.

Daardoor is het soms in de voorstelling maar de vraag of de slachtoffers zelf vrijuit spreken over hun eigen dood. Ze zouden ook de innerlijke stem van Dahmer kunnen zijn, die zijn moorden goed aan het praten is. De rollen van de toneelspelers lopen namelijk veel door elkaar heen. Alleen de zus van het slachtoffer wordt door één vaste speler gespeeld. Een opvallend duidelijk afgebakend karakter. Verder loopt alles door elkaar.



Fans van bloedstollende thrillers mogen Kogelvis daarom eigenlijk niet missen. De voorstelling is in de concertzaal sowieso een feest voor oog en oor, doordat dans en muziek naadloos in het toneelstuk zijn verwerkt. Qua toon en opzet blijft de beste vergelijking American Psycho, maar daarmee doe je het eigenlijk tekort. Kogelvis heeft duidelijk zijn eigen smoel en is in sommige opzichten een veel beter verhaal dan het boek van Brett Easton Ellis. Alleen dat al is een reden om te gaan.

Overigens hebben we het bij de spelers nagevraagd en nee: er worden geen kogelvissen mishandeld tijdens dit toneelstuk.

Gerelateerd nieuws