Theater.nl gebruikt functionele & analytische cookies
Home / Nieuws / Interview: cabaretière Jennifer Evenhuis
10-04-2016

Interview: cabaretière Jennifer Evenhuis

Ze is een bèta, goed in wiskunde, maar staat het liefst op het toneel. Dat is Jennifer Evenhuis. Ze had ooit een ´veilige´ IT-baan, maar volgde uiteindelijk haar hart: ze werd cabaretier. De afgelopen maanden stond ze met haar voorstelling Gul in het theater. Een korte kennismaking...

Jennifer, als kind interesse hebben in theater en cabaret, maar opgroeien in een gezin vol bèta’s. Hoe was dat?

Als zesjarige zei ik tegen mijn ouders: “Ik word later toneelspeler”. Ik wist niet precies wat het was, wel dat je dan iemand anders kon zijn. Dat trok me aan. Maar het werd van huis uit niet gestimuleerd. Ze hadden liever dat ik iets veiligers koos, want in theater was toch geen werk. Daarbij was ik zelf ook een bèta en goed in wiskunde. Soms zaten we 's avonds met het hele gezin vraagstukken op te lossen, dat was leuk. Mijn moeder heeft zich omgeschoold tot wiskundelerares en ik vond dat erg stoer.

Waarom wilde je eigenlijk cabaretière worden? 

Op de middelbare school kon je een goedkoop abonnement nemen op cabaretvoorstellingen van jong talent. Dat vond ik geweldig. Ik hield toen al erg van Brigitte Kaandorp en later volgde ik alles van Hans Teeuwen. Het stiekeme verlangen om mensen aan het lachen te maken had ik toen al. Ik was erg onzeker, vooral over mijn uiterlijk. Maar ik merkte dat ik klasgenoten en leraren aan het lachen kon maken. Dat voelde heel goed.

Je werkte eerst bij een groot bedrijf. Waarom ging je niet meteen voor een carrière in de cabaret?

Ik durfde gewoon niet meteen voor theater te gaan. In mijn omgeving had ik ook geen voorbeelden en iedereen zei dat het een erg onzeker beroep was. Dus ik werkte eerst bij Cap Gemini. Hans Sibbel (cabaretier, red.) ook ooit, trouwens! Toen ik afstudeerde van HBO Communicatie was er een groot tekort aan IT’ers. Ik had daar wel aanleg voor, dus na omscholing kon ik meteen aan de slag. Met een laptop en een auto…

Uiteindelijk ging je toch je droom achterna. Waardoor maakte je deze beslissing? 

Al op mijn 26e had ik een burn-out. Dat bleek puur te komen doordat ik mijn werk niet leuk vond. Ik zag het mezelf ook echt niet jarenlang doen. Ook was ik ondertussen in Amsterdam gaan wonen, stiekem omdat ik wist dat het dààr allemaal gebeurde. Iemand vertelde mij over de Theaterkade, een opleiding die je naast je werk kon doen. Ik rook mijn kans…. Toen ik eenmaal begon, was ik verkocht.

Je deed de jury van Cameretten 2009 denken aan Birgitte Kaandorp. Hoe zie je dat zelf? En wie zijn jouw voorbeelden en inspiraties?

Ik heb veel naar Birgitte Kaandorp gekeken, dus het verbaast me niet. En ik vind haar geweldig, dus dat was een eer. Al streef je er als cabaretier natuurlijk naar een compleet eigen stijl te ontwikkelen. Dat is me inmiddels wel is gelukt, denk ik. Maar het praten over dagelijkse ongemakken, dat doe ik ook erg graag. Al ben ik wat absurder, dat is dan de Hans Teeuwen invloed. Verder houd ik erg van schrijnende tragikomische types, zoals Ricky Gervais ze zo goed kan neerzetten. Dat je denkt: “Nee, wat een verschrikkelijk iemand!”

De laatste voorstelling van Gul is alweer achter de rug. Heb je al plannen voor een nieuwe show?

Ja! Het wordt iets met “Uitgesteld geluk”. Misschien is dat de titel al. Dat is iets waar mijn man me van beschuldigde, dat ik aan ´uitgesteld geluk´ leed. Ik was namelijk pas gelukkig als er aan die-en-die voorwaarden was voldaan. Toen ben ik daar acuut mee opgehouden. Wat een inzicht!

Gerelateerd nieuws