Concertrecensies

Beginnertjes
Het was het gesprek van de laatste weken: de mystery guest in de Grolsch-tent op zaterdagmiddag. Al vrij snel kwam het sterke gerucht dat supergroep Them Crooked Vultures zou kunnen komen. Een band met Josh Homme (Queens of the Stone Age), Dave Grohl (Nirvana, Foo Fighters) en John Paul Jones (Led Zeppelin), waar niemand ooit een nummer van had gehoord. Gespannen was ruim van tevoren de tent - en ver daarbuiten - geheel vol. Ontlading bij het opdraven van Dave Grohl, en de rest volgde. Waarschijnlijk voor het eerst dat een totaal onbekende band zo'n overweldigend applaus kreeg. De muziek was goed, met duidelijk invloeden van de bands waaruit de leden komen. Erg origineel klonk het niet, maar dat heb je als nu al legendarische supergroep toch ook helemaal niet nodig?

In Engeland had La Roux al hits met 'Quicksand' en 'In for the Kill', maar Nederland is pas om sinds de hit 'Bulletproof'. De androgyne zangeres Elly Jackson draagt een zonnebril en een vetkuif die zo'n 15 centimeter boven haar hoofd torent. De Britse electropopformatie doet denken aan The Human League en Eurythmics. Leuk, maar iets meer variatie in de nummers zal niemand kwaad doen.
Na La Roux begaven we ons naar de verplaatste X-Ray container, waar The Juan MacLean speelde. Niet echt een beginnertje, maar voor ondergetekende een ontzettend leuke verrassing. Electronicamuzikant John MacLean had voor zijn live-optreden een band meegenomen, inclusief zangeres Nancy Whang van LCD Soundsystem. Lekkere dancepunk waar iedereen vrolijk van werd!
The Airborne Toxic Event speelde in de India. Sommigen kennen de band van de single 'Sometime Around Midnight', maar dat was het dan ook wel. De nummers klinken niet erg bijzonder, ondanks toevoegingen van tamboerijn en viool. Een sympathieke Amerikaanse band, maar ik vrees dat de muziek niet lang genoeg blijft hangen voor een definitieve doorbraak in Nederland.
Op het podium van de Charlie, waar doorgaans veelbelovende acts staan, is het op zondagmiddag tijd voor Florence and The Machine, voor London Calling-bezoekers al lang geen onbekende meer. Roodharige zangeres Florence Welch heeft een dijk van een stem en maakt met haar band The Machine sprookjesmuziek met een scherp randje. Het is terecht druk bij het kleine podium, waar eigenlijk te weinig mensen van haar kunnen genieten. Volgende keer India?
Ons Neerlandse De Staat mocht in de grote Grolsch staan. Niet onterecht, de populariteit van de band lijkt op dit moment geen grenzen te kennen. Met wat gastmuzikanten maakte de band rond Torre Florim er echt een spetterend optreden van. Eén van de beste Nederlandse bands van dit moment, dat moet gezegd. En dat na slechts één album!

Tegenvallertjes
Het leek of het drukker was dan voorgaande jaren. Bij de in- en uitloop van en naar de grootste tent, de Alpha, stond men soms gewoon stil in de menigte. Als je niet 3 kwartier voor aanvang van een grote band bij het podium aanwezig was, kon je een glimp van de artiest wel vergeten.
Zoals bij Razorlight, die vrijdag in de Alpha stond. De band maakt pophit na pophit, maar het derde album Slipway Fires is wel wat serieuzer - en misschien beter - dan zijn voorgangers. Alleen werd er ook wel erg serieus gespeeld. Er is niets mis met een beetje contact met het publiek en wat meer enthousiasme, Johnny Borrell.
Totale misser in de Alpha was de Finse powermetalband Sonata Arctica. De tent was bedroevend leeg en de muziek weinig verrassend. Misschien was de Bravo-tent beter geweest, als die al niet te groot is voor het handjevol langharige fans die het kon waarderen.
Aan Arctic Monkeys was het de taak om het festival op zondagavond af te sluiten. Na twee steengoede albums kwam in het Lowlandsweekend het derde album Humbug uit. De single 'Crying Lightning' beloofde al veel goeds en vol verwachting stond ik met duizenden anderen bij de Alpha. Helaas zorgde de band rond Alex Turner voor een teleurstelling. Er straalde geen vonkje plezier af, er werd geen woord met het publiek gewisseld en tussen de nummers door bleef het te lang stil. Zonde.

Blijvertjes
Op vrijdag gingen op 13:00 de poorten van het festivalterrein open en om 14:00 speelde White Lies. Geen goede combinatie, want door de lange wachtrij heeft uw verslaggeefster alleen het laatste nummer van de Londenaren kunnen meepakken. Maar als je als band in een jaar van het kleinste podium, de Charlie, naar de allergrootste tent verhuist, ben je wat mij betreft een definitieve blijver.
De oudgedienden van Faith No More zijn weer bij elkaar en dat hebben we geweten. Hoewel de Amerikanen er niet al te fit meer uitzien, geven ze een goed en enthousiast optreden weg. Alle hits komen voorbij en zanger Mike Patton was rebels als altijd. Dat de hij tot twee keer toe `Thank you, Pukkelpop!` riep, hebben we dan maar gewoon even niet gehoord.
Ook de heren van The Prodigy zijn de jongste niet meer, maar daar is in hun muziek in ieder geval niets van te merken. Het nieuwe album knalt en beukt als nooit tevoren en ook live wordt het publiek tot het uiterste opgezweept. Gouwe ouwe als 'Out of Space' of nieuweling 'Omen', op alle nummers gaat de menigte totaal los als ware het één grote dans- en springmachine. Stilstaan is geen optie bij The Prodigy.
In de grote Alpha was ook plaats voor een Nederlander. Colin Benders, beter bekend als Kyteman, had weer een heel stel muzikanten, MC's en rappers op het podium neergezet om zijn Hermit Sessions live ten gehore te brengen. En wat heeft die 22-jarige componist en trompettist dat toch goed voor elkaar. Een heerlijke combinatie van jazz en hiphop die de volle tent uit swingt.
In de Grolsch-tent stond op zaterdag Basement Jaxx. Wat een spektakel maakte deze formatie er live van! Naast de muzikanten stonden er meerdere zangers en zangeressen en er huppelde zelfs een danseres over het podium. Alle muziekstijlen en kostuums kwamen voorbij, en omdat er twee bandleden jarig waren, mocht de zaal volmondig 'Happy Birthday' zingen. Maar ook zonder verjaardagen was dit optreden gewoon een groot feest.
Wie natuurlijk ook altijd voor feest zorgen zijn de Kaiser Chiefs. Meezingen gegarandeerd met bijvoorbeeld 'I Predict A Riot', 'Ruby' en 'Oh My God'. Geen verrassingen, wel enthousiast en gewoon goed. Een echte blijver.
Kaiser Chiefs' landgenoten van Bloc Party kregen ook de Alpha vol. De sympathieke band rond zanger Kele Okereke speelt dansbare indierock en hoewel de nieuwe nummers best aardig zijn, gaat men toch vooral uit zijn dak bij een oudje als 'Banquet'. Bloc Party blijft een vrolijke festivalband.
Wie had het ooit gedacht: Snoop Dogg op Lowlands. En dat was blijkbaar een ontzettend goede keus: het was af-ge-la-den vol. En hij draait het publiek om zijn vinger. Als hij zegt dat iedereen moet bukken, gaat iedereen bukken. Middelvingertjes in de lucht? Geen probleem. Met een band en zangeres als begeleiding rapt hij het ene na het andere ultrakorte nummer aan elkaar. De Lowlanders vinden het fantastisch.
Eigenlijk is de echte afsluiter van het festival diva Grace Jones. Ja hoor, ze was er, ware het 'fashionably late'. Maar het is haar vergeven. Elk nummer droeg de 61-jarige zangeres een andere outfit inclusief bizar hoofddeksel. En dat aan een lijf waar menig leeftijdgenoot jaloers op zou zijn. Grace Jones kan het nog steeds!

Al met al wegen de tegenvallertjes niet op tegen de goede acts. Met prachtig weer, veel fijne muziek en vrijwel geen problemen was dit wederom een fantastische editie van Lowlands.