Het lijkt wel alsof ze niets liever doen dan op elkaars lip zitten. De speelvloer van De kersentuin is groot genoeg, daar ligt het niet aan. Maar de personages kunnen niet anders dan op een kluitje zitten, liefst helemaal vooraan. De relativerende regie van Gerardjan Rijnders, de derde voorstelling van een drietal Tsjechovs, toont op kluchtige wijze hoe levens die sterk met elkaar verweven zijn toch naar een nieuwe toekomst kunnen bewegen.
Lees verder op theaterkrant.nl
Volkskrant***
"...deze Kersentuin kent evengoed zijn momenten. De mooiste komen op conto van Carine Crutzen als Ljoebov, Hein van der Heijden als haar broer Leonid, maar ook zeker en niet in de laatste plaats op dat van Paul R. Kooij, die de zakenman Lopachin speelt...." Trouw*****
"...Wat een speelsheid danst er van het podium de zaal in. In taal, spel en tempo. Het is alsof wij allemaal worden meegesleurd met de lichtzinnigheid van Ljoebov. Lopachin incluis!...." Het Parool**
"...In een voorstelling die zo karig is met emoties, blijft alles keurig binnen de lijntjes. Tsjechovs verloren personages verdienen beter. Aan het eind, als het landgod verkocht wordt, is er een emotionele uitbarsting tussen de oude en de nieuwe eigenaar. Maar ook dat blijft vlak, en onderstreept daarmee de grauwheid van de voorstelling....." NRC**
"...Ook ontbreekt een helder concept. Wil Rijnders nu vertellen over de overgang van een feodaal naar een kapitalistische systeem; over oude adel versus nouveau riche? Over idealisme versus pragmatisme; vergankelijkheid en vernieuwing? Het wordt allemaal slechts lichtjes aangestipt. Het ongeïnspireerde decor helpt evenmin bij het vaststellen van een richting of idee......"
| 
