La Grande Bouffe - een misser die maar niet walgelijk wil worden
Jacques Nachtegaal - Het Collectief N & P
Johan Simons neemt met La Grande Bouffe afscheid van het artistiek leiderschap van NT Gent. Wat hij met deze productie echter tracht te zeggen blijft een enigma. De ooit controversiële film uit 1973 - waarop het stuk gebaseerd is - komt in zijn bewerking gedateerd en vaag over.
Deze theaterbewerking mist de overtuiging van vier mannen die hun leven meer dan zat zijn. Nergens is het tastbaar dat de personages zich in een afgelegen villa doodvreten als aanklacht tegen de maatschappelijk opgelegde keurslijven. Het uit de lucht vallende - en in plastic verpakte - vlees heeft ook niet de overtuigingskracht om dit aannemelijk te maken. Ook wordt het shock-effect van de inspiratiebron op toneel geheel niet benadert. Nergens worden de gebeurtenissen zo extreem dat er oprechte walging ontstaat. Het moment dat er diarree uit de kraan komt spuiten vormt hierop misschien een uitzondering.
De casting van deze co-productie van NT Gent en Toneelgroep Amsterdam is niet ideaal. Met uitzondering van Wim Opbrouck verbleekt het ensemble zelfs ten opzichte van de originele cast. Zo was Andrea Ferrol in de film een volvette geile lerares en niet het vel over been koelkast-type van Elsie de Brauw. Jacob Derwig als piloot is zelfs zwak. Nergens wordt de broeierige geilheid en vraatlust van de film benaderd. De verwijfde tv-regisseur - die Steven van der Watermeulen neerzet - mag als type dan geslaagd zijn, maar valt in het niet bij de meesterlijke creatie van Michel Piccoli in de film.
Natuurlijk is continue vergelijking met de klassieke film van Marco Ferreri niet eerlijk, maar deze interpretatie komt over als een gemiste kans. Ondanks de inzet van de betrokkenen komt La Grande Bouffe vooral over als een miskleun.
11-04-2010 12:04
Helemaal mee eens. Het concept heeft veel meer potentie dan wat er is neergezet op het podium. Soms had ik zelfs het idee naar André van Duijn te kijken, zo banaal. Al met al een teleurstellend stuk.
