Brian Lo Sin Sjoe
Het nieuwe dansprogramma van Scapino Ballet Rotterdam bestaat uit drie uitdagende choreografieën van Marco Goecke en Georg Reischl. Voor Reischl is het tevens zijn afscheidscreatie als huischoreograaf.
[framework] 7, 8 van Reischl komt voornamelijk over als een intellectuele exploratie. Hierin zoekt Reischl de grens op van aanwezigheid en afwezigheid. De theatrale ensceneringen zijn echter vaak boeiender dan de bewegingen op zich. De dans vindt plaats tussen vier witte gordijnen, die gecombineerd met de hemelse stem van een countertenor, een spirituele ruimte vormen. De wijze waarop gezichten en lichamen vanachter deze doeken verschijnen is fascinerend, maar de choreografie tussen deze overgangen in komt al gauw eentonig over.
Absolute hoogtepunt is Bravo Charlie van Goecke. Op muziek van Chopin weten zijn dansers - gekleed in met bloemen versierde broeken - van begin tot eind kippenvel te bezorgen. Zij beheersen de unieke Goecke bewegingstaal dan ook tot in de puntjes. Deze bestaat onder andere uit razendsnelle bewegingen (vooral van de handen), die effectief afgewisseld worden met meer vloeiende, lyrische bewegingen. Net als bij Reischl vormt de mise-en-scéne hier een schouwspel op zich. De wijze waarop lichamen uit het donker verschijnen en verdwijnen is magisch. Bravo Charlie is poëzie in beweging.
Goecke's tweede werk Pierrot Lunaire wordt gedanst op muziek van Arnold Schonberg. Deze atonale compositie is gemaakt op de macabere gedichten van Albert Giraud, die gaan over de verbeeldingswereld van de maanzieke nar Pierrot. De maan speelt ook in dit ballet een centrale rol. De scheidslijn tussen droom en werkelijkheid is ambigu wat het werk extra spannend maakt. Ook de enigmatische invulling van Rupert Tookey als Pierrot zorgt ervoor dat het stuk geen seconde verveelt. In hoeverre Pierrot zal aanspreken is echter wel sterk afhankelijk van de mate waarin je de muziek kan waarderen, aangezien deze sterk aanwezig is. Deze recensent had in elk geval grote moeite om zijn afkeer tegen het atonale Duitse 'sprachgesang' te negeren.
Reischl & Goecke daagt de toeschouwer uit. De stukken zijn abstract, donker belicht (gezichten zijn nauwelijks te zien) en gebruiken niet alleen de lichamen maar ook stemmen van dansers als instrument. Het programma vraagt om actieve participatie van de toeschouwer. Voor wie hiervoor openstaat valt er echter veel te genieten. |
