Charlotte Kuyvenhoven
De jonge regisseur Thibaud Delpeut maakte in de Haarlemse Toneelschuur al eerder faam met de voorstellingen Brittanicus en Antigone - Kreon - Oidipous. Nu begint hij aan een trilogie over oorlog en geweld, waarvan Blasted het eerste deel is. Blasted werd in 1995 geschreven door Sarah Kane, die op 28-jarige leeftijd zelfmoord pleegde. De voorstelling werd destijds omschreven als 'het meest schokkende stuk sinds Saved van Edward Bond'.
Het beschrijft de situatie tussen het jonge meisje Cate (Eline ten Camp) en de tabloidjournalist Ian (Peter Blok) in een hotelkamer. Ze kennen elkaar al jaren, maar hun relatie is vreemd. Ian zegt van Cate te houden en probeert haar te verleiden, maar scheldt haar ook uit en bedreigt en verkracht haar. Intussen breekt buiten de hotelkamer oorlog uit en wordt het gevaarlijk om naar buiten te gaan.
Peter Blok is een overtuigende racistische lomperik met een klein hartje. Hij rookt, drinkt, trekt zich af, maar smeekt om wederzijdse liefde. Ten Camp wekt medelijden als stotterend meisje met epileptische aanvallen en je gaat je afvragen wat ze daar in godsnaam doet. Als ze dan toch door het badkamerraam ontsnapt verschijnt een soldaat (Benja Bruijning) in de hotelkamer. Dit wordt echter niet de spannende, nare scène die het had kunnen zijn. Bruijning is vrij ongeloofwaardig als hij vertelt wat hij allemaal voor afschuwelijks heeft gedaan om wraak te nemen op zijn vermoorde vriendin en de klik tussen hem en Blok ontbreekt.
Het treffende decor is net als bij Antigone - Kreon - Oidipous verzorgd door Roel van Berckelaer. Wat eerst een strakke hotelkamer is, verandert na een bomaanslag ter plekke tot een compleet slagveld.
Is Blasted 15 jaar later nog steeds zo schokkend? Wel, in zekere zin. Men zit niet erg comfortabel in de pluche theaterstoel als er op het toneel wordt verkracht, ogen worden uitgezogen of van een dode baby wordt gegeten. Maar Delpeut zorgt ervoor dat het niet de misselijkmakende acties zijn waar het om draait. Elk personage is op zijn of haar manier wanhopig op zoek naar liefde. Die wanhoop voert echter wel de boventoon. De liefde komt af en toe opsteken, zoals in de eindscène als Cate de verminkte Ian voert. Dit gebeurt echter wel met eten dat ze heeft verdiend door buiten seks te hebben met een soldaat. "Dank je", zegt Ian, die even ervoor nog erg graag dood wilde. Een menselijk einde.
|
