Brian Lo Sin Sjoe
De nieuwe show van Introdans bestaat uit werk van drie Amerikaanse choreografen die in elk geval één overeenkomst hebben: hun zwarte stemming. Dit uit zich in alle elementen, van de dramatische thematiek en de heftige muziek tot en met de belichting. De Holland Amerika Lijn mixt oud en nieuw en is een avontuurlijk en fascinerend donker schouwspel.
De eerste choreografie van Glen Tetley - De anatomische les - ging in 1964 bij het Nederlands Dans Theater in premiëre. Deze is met liefde gerecreëerd via videobeelden en advies van NDT-veteranen als Alexandra Radius, Jaap Flier en Han Ebbelaar. Tetley's creatie is geinspireerd door Rembrandt's 'De anatomische les van Dr. Nicolaes Tulp' (1632) , waarin een ontleding in de Amsterdamse Waag wordt afgebeeld. De verhalende choreografie wordt verteld vanuit het lijk (Jorge Pérez Martinez) en contrasteert de kille wijze waarop de doktoren het lichaam onderzoeken met het emotionele leven dat de dode man op tafel ooit heeft gehad. Pérez Martinez beheerst de choreografie tot in de puntjes en weet de emotionele beleveniswereld van het lijk overtuigend neer te zetten.
De overige 2 choreografieën zijn meer abstract. Psalm (1967) van Jose Limon is gebaseerd op het Joodse geloof, waarin het leed van de wereld wordt gedragen door 36 mannen. In Psalm is er slechts één 'leeddrager' (de expressieve Zachary Chant), die omringd wordt door het ensemble. Dit ensemble verbeeldt religieuze extase in diverse formaties op het podium, die net als de muziek, een hypnotiserende werking hebben. Qua synchronisatie mag de dans hier en daar nog net iets strakker.
Op de synchronisatie van de 18 veelzijdige Introdansers valt er in Robert Battle's No Longer Silent totaal niets op aan te merken. Het is zelfs de kracht van het stuk op obscure muziek van de Tsjechische Erwin Schulhoff (1894-1942). In deze dans is er voordurend een spannende schuring tussen het collectief en de individu. In rap tempo wisselen synchrone en ongemakkelijk ogende groepsbewegingen zich af met solo's en losbrekende kleinere groepjes. Het segment waarin alle dansers (zittend) een horizontale stampvoetende lijn vormen maakt grote indruk. Dit geldt ook voor het expressieve lichtontwerp van Nicole Pearce, waarin o.a. schreeuwende koppen geisoleerd worden als de theatrale equivalent van een closeup.
Holland Amerika Lijn is een 'journey into darkness', die absoluut de moeite waard is om te nemen.
Fotografie: Hans Gerritsen.
|
