Brian Lo Sin Sjoe
Thaibox Verdriet doet denken aan een moderne Griekse tragedie in de boksring. Het is een uitzonderlijke jongerenproductie geworden: een die de doelgroep niet neerbuigend aanspreekt en daardoor ook een breder publiek aanspreekt.
Het verhaal speelt zich af gedurende de aanloop naar een middelmatig regionale Thaibox-kampioenschap. De jonge Boris speelt een thuiswedstrijd tegen de zeer ervaren Tom. Om deze finale heen spelen zich diverse dramas af, die niet zouden misstaan in een Griekse tragedie. Een verboden liefde tussen broer en zus, een mysterieuze vader die niet van zijn zoon kan houden, broers die elkaar te lijf gaan, onbeantwoorde liefde en nog veel meer.
De productie van Liesbeth Coltof is net als het onderwerp een zeer fysieke ervaring. Het speelt zich af in een boksring, met daar omheen het publiek. De gevechten zijn uitmuntend gechoreografeerd door Ropie Adriaan (Thaibox) en Karel Simons (Kung-Fu). In het begin lijken ze eendimensionaal agressief, maar naarmate het stuk vordert nemen ze'net als de personages een poëtische en emotionele dimensie aan. Zo is er een liefdesscéne tussen de zus van de lokale sportschoolhouder en de trainer van de tegenstander, waarin seks en geweld op schitterende wijze samen komen. De scéne zou niet misstaan in een aflevering van Buffy the Vampire Slayer. Het grote finale gevecht krijgt zelfs een ronduit emotionele lading mee.
De cast speelt en vecht subliem. Floris Verkerk is een zeer spannende acteur, die niets halfzacht lijkt te benaderen. Zowel de agressie als de kwetsbaarheid van zijn Boris komen zeer overtuigend over. Laura De Boer en Tjebbo Gerritsma zijn de verscheurde broer en zus, Matthieu Güthschmidt de mysterieuze vader van Boris, Alberto Klein Kranenburg is de indrukwekkende opponent met een geheime agenda. En last but not least Maarten Heijmans als de in eerste instantie nar van een coach. Zijn personage zorgt voor de komische en muzikale noot en verbergt zich achter een facade van stereotype houdingen en uitzonderlijke straattaal. In de gevechten doet hij overigens niet onder voor de rest van de cast. Deze gevechten worden muzikaal ondersteund door een eclectische mix, van The Prodigy's Smack my Bitch up tot Bollywood, Justin Timberlake en natuurlijk Eye of the Tiger uit Rocky III.
Het enige wat minder sterk overkomt in de tekst van Ad de Bont zijn de poëtische uitbarstingen van de personages. Bij een karakter is het theoretisch nog geoorloofd, maar het is overbodig en komt niet echt over. De poëzie is al in de gevechten verwerkt en komt daar tien keer zo veel sterker over.
Thaibox Verdriet is een zeer dynamische ervaring, waar je vanwege de enscenering letterlijk het bloed, zweet en tranen vanaf ziet spatten.
Fotografie: Sanne Peper.
|
