De Caracal: Een serie gevarieerde telefoongesprekken
Jacques Nachtegaal - Het Collectief N & P
Olga Zuiderhoek's solovoorstelling - naar de tekst van Judith Herzberg - is een voorstelling vol telefoongesprekken van een vrouw wiens stemming met enige regelmaat wisselt. Dit lijkt Zuiderhoek op het lijf geschreven.
In een aanvankelijk vrij eenvoudig decor zien we een vrouw thuiskomen met haar boodschappen. Hierna grijpt ze bijna direct naar de telefoon. Ze belt, wordt gebeld en al snel wordt duidelijk dat ze een belangrijk telefoontje verwacht. Het blijft lang in het ongewisse wat het voor gesprek zal zijn, maar door de gesprekken die ze voert krijg je een helder beeld van wie deze vrouw werkelijk is en waar het mogelijke gesprek over kan gaan. Beelden in het venster van het decor ondersteunen de emoties van de vrouw en tonen wat er zich buiten afspeelt.
De vrouw is directrice van een school voor moeilijk lerende kinderen. Met een vader van een van de leerlingen heeft ze een korte, heftige relatie gehad. Iets waar ze niet trots op is, maar wel over moet praten. Gaandeweg - in diverse gesprekken met haar kapper, een hijger, zus en anderen - wordt duidelijk wat een mens op een avond in de grote stad zo maar kan meemaken. Pas aan het eind wordt duidelijk welk gesprek de vrouw zo alert voor de telefoon heeft gemaakt. Als het plaatje volledig rond is wordt eens en te meer duidelijk hoe goed dit stuk in elkaar zit. Oorspronkelijk schreef Herzberg - i.s.m. Motti Averbuch - dit stuk in 1988 voor Marjon Brandsma. Zuiderhoek heeft het zich echter - onder regie van Michiel van Erp - geheel eigen gemaakt.
Het is een genot om Zuiderhoek aan het werk te zien. Ze schittert en brengt met veel verve een scala aan emoties. Dat in combinatie met de prachtige teksten, passende muziek en geweldig beeldmateriaal maken van De Caracal een bijzondere avond.
