Brian Lo Sin Sjoe
Arthur Miller ambieerde met Van de brug afgezien (1955) om een moderne tragedie te schrijven over een gewone arbeider. Alhoewel dit een vermakelijke productie is weet Toneelgroep Oostpool niet geheel aan de tragiek te voldoen.
Het stuk gaat over de ondergang van de Italiaans-Amerikaanse havenarbeider Eddie Carbone (Ali Ben Horsting). Zijn gevoelens voor 17-jarig nichtje Gina (Kirsten Mulder) - die bij hem en zijn vrouw inwoont - gaan dieper dan beiden vermoeden. Als twee illegale Siciliaanse neven intrekken en Gina voor de artistieke Rodolfo (Joep van der Geest) valt, blijkt echter al gauw hoe diep. Uit jaloezie geeft Eddie de neven aan bij de immigratiedienst. Deze actie is een doodszonde in de Italiaanse subcultuur en kan enkel in bloed eindigen.
Het oeuvre van Miller (Death of a Salesman, All My Sons) staat niet bekend om humor, maar dat heeft getalenteerd regisseur Erik Whien (Wachten op Godot) hier wel in trachten te krijgen. Dit blijkt echter de tragische dimensie van het stuk in de weg te zitten. De personages worden er te plat van en ook het gekozen boerse dialect werkt authenticiteit tegen.
Slechts Horsting weet het mediterraanse machismo van zijn personage te benaderen. Als een verongelijkte stier raast en tiert hij over het toneel. De tragiek van zijn ondergang wordt echter ondermijnd doordat hij (nog) niet diep genoeg gaat. Als Eddie bijvoorbeeld gilt om het behoud van zijn goede naam (zoals ook John Procter in The Crucible doet) zou het door merg en been moeten gaan. Door de gekozen komische intonatie werkt het hier echter op de lachspieren. Slechts in de scéne met de controversiële kus - de reden waardoor het stuk in 1956 in Londen verboden werd - tussen Eddie en Rodolpho wordt het spel echt spannend vanwege de subtiele dubbelzinnige reactie van van der Geest. Eindelijk is er subtekst.
Omdat Miller een tragedie wilde schrijven is er ook een koor in de gedaante van de advocaat Alfieri (Lard Adrian). Dit is sowieso een moeilijke rol om boeiend te maken en lukt hier ook niet echt. Dit ondanks dat Whien er voor gekozen heeft om het stuk door Alfierie's ogen te laten zien (het begint letterlijk met een geprojecteerde closeup van zijn ogen). Alfieri en Eddie zijn hier de ying en yang van het stuk.
Marc Warning heeft voor dit stuk een machtig abstracte speelruimte gecreëerd. Zo weet hij bijvoorbeeld op vernufte wijze - via een neerdalend plafond - de krappe behuizing van de immigranten in Brooklyn uit te beelden. Ook wordt er knap gebruik gemaakt van tonnen, die o.a. uit de lucht komen vallen als het tragische noodlot in gang wordt gezet.
Van de brug af gezien is een vermakelijke voorstelling, maar bezit niet de tragische dimensie die Miller voor ogen had. Het stuk lijkt overigens wereldwijd weer tot de verbeelding van makers te spreken. Vorig jaar stond er al een schitterende productie in Londen met Mary Elizabeth Mastrantonio (Scarface) en momenteel loopt er ook een succesvolle productie in New York met Liev Schreiber (Defiance) en Scarlett Johansson (Lost in Translation).
| 
