Tosca met kleerscheuren
 
Tosca sprong in de finale bij Opera Zuid niet van de Engelenburcht haar dood tegemoet. In plaats daarvan symboliseerde een bloedrode slinkende streep haar val. Een anticlimax van jewelste, maar het publiek in Eindhoven zat er niet mee. Het klapte de handen rood voor de nieuwste productie van Opera Zuid. Toch was deze Tosca niet zonder kleerscheuren. Lees verder
 Agenda
|
 |
De komst van Xia - De gemeenschap als klein Chinees meisje
Blijkbaar is de goddelijke voorzienigheid ook voorstander van een nieuwe samenleving. Na een dag regen houdt de nattigheid precies op vlak voordat De komst van Xia begint, de voorstelling waarmee acteurscollectief Wunderbaum de locatie van zijn op te richten samenleving opent. Lees verder
Agenda
|
|
Prille roest - Oeloek gaat roestvorming uit de weg
Ze zijn leuk, lief en lenig, de drie jongens en het ene meisje van Oeloek. Ze zijn ook energiek, veelzijdig en veelbelovend. En hun vierde programma Prille roest draait als een tierelier. De sketches volgen elkaar in rap tempo op: een jong en beginnend politicus lukt het niet door het dwingende format van een radio-uitzending te breken. Zijn interview wordt vermalen door de weersverwachting, de jingles en de luistervraag: 'Wie o wie liet een windje in het openbaar?' Lees verder
Agenda
|
|
Het leven, een gebruiksaanwijzing - Mooie choreografie van alledaagse eenzaamheid
Met zeventien mensen in een huiskamer toch een gevoel van grote eenzaamheid oproepen. Jakop Ahlbom doet het in zijn nieuwe voorstelling Het leven, een gebruiksaanwijzing bij Dansmakers aan het IJ. Met kopjes thee, blikjes bier, een SM-outfit, een papieren vliegtuigje, een schilderij en een gestreken overhemd bouwt hij een ingenieuze choreografie van dagelijkse routines die langzaam maar zeker ontspoort. Lees verder
Agenda
|
|
Garry Davis - Weigeren iets anders te zijn dan mens
Wat maakt een mens tot mens? Hoe zijn mensen met elkaar verbonden in een geglobaliseerde wereld? Schrijfster/theatermaakster Marjolijn van Heemstra zoekt in haar drieluik naar antwoorden op die vragen. Na Family '81 en Mahabharata maakt ze het afsluitende deel bij het Ro Theater, waar ze als regietalent is binnengehaald. In Garry Davis gaat het niet alleen om menselijke waarden, maar ook om de macht van het theater. Lees verder
Agenda
|
|
Programma V - Een aaneenschakeling van losse scènes
Met Programma V plaatsen choreografen Lightfoot en León hun dansers te midden van de toeschouwers. Op het diepe toneel van het Lucent Danstheater staan tribunes aan vier zijden van een ovale parketvloer. Deze nieuwe context zou een interessant uitgangspunt en uitdaging kunnen zijn voor de choreografen van het Nederlands Dans Theater om hun dans van andere kanten te belichten. Lees verder
Agenda
|
|
We maken er wat van - Yora Rienstra zou een stuk scherper kunnen
Het leven van de gemiddelde moderne vrouw is een tranendal vol sleur. De seks is allang niet meer wat het geweest is, het mannetje (of vrouwtje) moet steeds overwerken en de enige die haar aandacht geeft, haar tranen droogt en haar een bloemetje brengt, is de stofzuiger. De romantiek legt het af tegen de dagelijkse werkelijkheid. Lees verder
Agenda
|
|
Who's Afraid of Virginia Woolf? - Hartverscheurend knappe Woolf
Vier acteurs. Twee echtparen. Het oudste heet Martha en George, het jongste Honey en Nick. Een explosief kwartet. Huwelijkshaat en liefdespijn, daar gaat het over. De noodlottige onontkoombaarheid van wederzijdse afhankelijkheid. Elkaar wegtreiteren en smeken te blijven. Maar Who's Afraid of Virginia Woolf?, het onbetwiste meesterwerk van Edward Albee uit 1962, heeft nóg een dimensie: beide echtparen hebben een traumatische ervaringen met een kind. Martha en George zijn kinderloos en voeren al een leven lang het theaterspel op dat ze wél een kind hebben. En Honey had een schijnzwangerschap. Lees verder
|
|
De Nederlandse Opera - La Traviata
Wie een mooiere moderne enscenering van Verdi's La Traviata kent mag het zeggen. Ik zou het niet weten. Willy Deckers Traviata staat op eenzame hoogte. In 2005 beleefde de productie de wereldpremière op de Salzburger Festspiele, in 2009 ging zij voor de eerste keer naar Amsterdam, in 2010 was het de beurt aan New York en nu beleeft de mooiste Traviata aller tijden de reprise bij De Nederlandse Opera. Lees verder
Agenda
|
|
Mr Finney aan braafheid ten onder
Hoe een braaf operaatje ontaardde in een waar mediaspektakel. Cameraploegen en fotografen verdrongen zich afgelopen vrijdag op de gangen van de Koninklijke Schouwburg Den Haag om een glimp op te vangen van Prinses Laurentien: de schrijfster van het kinderboek Mr Finney. Finney had nog geen noot gezongen of hij was al een mediahype. Toch is de familieopera naar het boek van Laurentien van Oranje en Sieb Posthuma niet meer dan een koninklijk niemandalletje. Lees verder
Agenda
|
|
Tuigdorp 1: Zo gaan die dingen - Onrustig leven aan de rand van de stad
'Asociale veelplegers', zoals Wilders ze noemt, moeten maar naar de rand van de stad verkassen. We weten niet meer wat we aan moeten met mensen die hun omgeving terroriseren. Ze worden daarom bij elkaar gezet in 'containerwoningen' op gepaste afstand van de bewoonde wereld. Toneelgroep Monter heeft er alvast tijdelijk een paar ondergebracht in drie containers in een groot park in de Utrechtse vinexwijk Leidsche Rijn. Lees verder
Agenda
|
|
Buiten schot - Nieuwe Van Vleuten is voorbeeldig hoorcollege
Er wacht ons een herdenkingskermis, voorspelt Diederik van Vleuten. Vanaf 2014 gaat het vier jaar los met boeken, films en televisieprogramma's over de Grote Oorlog. En een theatervoorstelling, die heeft hij maar voor zijn rekening genomen. Lees verder
Agenda
|
|
Buurman en Buurman gaan verhuizen - Hilariteit om een rode en een gele trui
Het is nogal een risico om twee grappige animatiemannetjes als levensgrote acteurs op het toneel te zetten. Martin Hofstra en Dennis Stroucken zijn stevige kerels met zware stemmen en trage bewegingen maar voor de drieplussers in de zaal is er geen twijfel mogelijk dat ze Buurman en Buurman zijn, hun helden uit de gelijknamige tv serie Villa Achterwerk van de VPRO. Ze dragen te ruime spijkerbroeken en wollen mutsen boven een gele en een rode trui. Ze zijn dikke vrienden, ze klussen samen en als ze struikelen over hun gereedschap, gaat er een golf van herkenning door de zaal. Lees verder
Agenda
|
|
De laatste dans - De olifant onder de choepa
De voorstelling wordt beheerst door een voorwerp, een stil, levenloos ding. Het moet een choepa verbeelden, een traditioneel joods huwelijksbaldakijn. Maar deze choepa heeft zes poten, niet vier zoals het hoort. Hij reikt ook tot in de tribune, de toeschouwers op de eerste rijen zitten er zo'n beetje onder en worden als het ware de tent ingezogen. Lees verder
Agenda
|
|
Programma B - Een nieuw en fris geluid voor het NDT
Sharon Eyal & Gai Behar waren een jaar geleden in Nederland te zien met hun choreografie House uitgevoerd door Batsheva Dance Company, waaraan Eyal als huischoreograaf verbonden is. Voor Programma B maakten ze met Sara hun eerste stuk voor Nederlands Danstheater 2. Lees verder
Agenda
|
|
De R van Ronald - Wortelballetjes, zamazegguh
Het loopt tegen het einde van een mooi cabaretseizoen. We hebben Wim Helsen gezien, Micha Wertheim, Jochem Myjer, Daniël Arends en Lebbis. Vier- en vijf sterren-voorstellingen. En nu hebben we dus een probleem. Daar kon je op wachten. Lees verder
Agenda
|
|
Pax hominis - Geënsceneerde pech
De introductie wordt gesproken door een vrouw op tape en lijkt de persoonsbeschrijving van een vat vol tegenstrijdigheden: 'Hij kan een leugen als waarheid presenteren en de waarheid als leugen, als hij dat wil.' Sabri Saad El Hamus komt die contradictoire Ik vervolgens spelen, tonen, demonstreren, zo u wilt: ontleden, fileren, geestelijk uit elkaar rafelen. Lees verder
Agenda
|
|
Prei met mij - Een konijn in een legbatterij
Elke generatie cabaretiers kent eigenheimers, afwijkers, mensen die in geen hokje zijn onder te brengen en van wie je soms niet weet wat je met ze aan moet. Het zijn de krenten in de pap. De randjes vet die de entrecôte smakelijk maken. Nathalie Baartman is er zo een. Lees verder
Agenda
|
|
De huisvrouwmonologen - Keigezellig huisvrouwengemuts
De huisvrouw bestaat niet meer. Wat er nog van over is, noemt zich thuismoeder, zorgmoeder of zelfs SHM (Stay at Home Mum). Toch streven de drie niet-huisvrouwen uit De huisvrouwmonologen van Sylvia Witteman naar een beetje orde in de chaos van hun huishouden. Dat levert frustratie op, humor en vooral veel herkenning voor het publiek. Lees verder
Agenda
|
|
Het grijze gebied - Zijn waarheid en niets dan zijn waarheid
Voor de echte liefhebber van theater op het snijvlak van cabaret en stand up-comedy hoef je een voorstelling van Hans Sibbel, alias Lebbis, niet aan te prijzen. Want Lebbis, 54 inmiddels, is al jaren een garantie voor een topavond. Messcherp is-ie weer in Het grijze gebied, misschien wel beter dan ooit. Lees verder
Agenda
|
|
Dansclick 14 - Fenomenale dansers in nieuwe choreografieën
Een toespraak van een politicus of een donderpreek van een conservatieve dominee, de speech heeft al tot verschillende onvergetelijke vertalingen in beweging geleid, zoals in voorstellingen van theatergroep Bambie en choreografe Lisbeth Gruwez. Lees verder
Agenda
|
|
Mijn slappe komedie voor vier mensen, een handjevol personeel en een tafel die niet vrijkomt
Is de caravan van Ben of van Louise? Dat is de inzet van het etentje waar ook de nieuwe partners, Don en Ellis, bij aanwezig zijn. Magne van den Berg laat in Mijn slappe komedie voor vier mensen, een handjevol personeel en een tafel die niet vrijkomt deze ongemakkelijke situatie heerlijk escaleren tot de aap uit de mouw komt: het gaat helemaal niet om de caravan. Lees verder
Agenda
|
|
To Be Or Not To Be
Waartoe dient theater? Is het een vluchtwereld, een spiegel van de samenleving of simpelweg een plek om handige relatietips op te doen? In To be or not to be laten de acteurs niet alleen alle mogelijke opties zien, ze praten er ook nog uitgebreid over. Het Zuidelijk Toneel wil veel in zijn nieuwe voorstelling. Lees verder
Agenda
|
|
Oedipus - Hoe het leven te leven
 Oedipus, de man die zijn vader doodde en zijn moeder trouwde. Getroffen door het lot of verdoemd door de geschiedenis van zijn voorvaderen? Bij het Ro Theater zien we in regie van Alize Zandwijk eerst de jonge onbesuisde Oedipus en kort daarop de oude versie, die zich met zijn lot heeft verzoend en tot inzicht is gekomen. Oedipus is een indringende, duistere en toch lichtvoetige voorstelling over hoe ons lijden ons tot inzicht kan brengen. Lees verder
Agenda
|
|
Romeo en Julia biedt ontsnapping uit de werkelijkheid
Het eerste avondvullende Nederlandse balletstuk was Romeo en Julia, in 1967 gemaakt door Rudi van Dantzig. Het Nationale Ballet bracht het stuk opnieuw in première. Romeo en Julia is vooral de moeite waard voor wie van visuele overdaad en meeslepend drama houdt. Lees verder
Agenda
|
|
Alleen - Nieuwe De Breij is te gelukkig
Anderhalve week geleden waarschuwde Micha Wertheim tijdens de première van zijn nieuwe voorstelling Micha Wertheim voor je weet: hoed je voor gelukkige cabaretiers, hun mildheid is funest voor hun scherpte. Wie Claudia de Breij's nieuwe voorstelling Alleen ziet - het persbericht spreekt liever van 'work in progress' - is geneigd Wertheim gelijk te geven. De Breij is gelukkig, en dat wringt. Lees verder
Agenda
|
|
Gelukszoekers - Amusant blokuurtje met kringgesprek
Soms kun je daar gewoon effe zin in hebben, als cabaretier: na vijfentwintig jaar steeds met je vrienden van NUHR en De Ploeg op pad te zijn geweest, weer eens helemaal alleen 'voor de klas staan'. Kijken of je nog een beetje orde kunt houden. En of je lesstof interessant genoeg is voor een blokuur en een onverwacht schriftelijk. Lees verder
Agenda
|
|
Schrik! - Sterk muziektheater voor jonge kinderen
Helden zijn het, de drie buren in de voorstelling Schrik!(4+) van Kwatta, ook al lopen ze op pantoffels. ' Ochtends gooien ze de ramen open, poetsen ze hun tanden en drinken ze koffie op de stoep. Totdat er een brief met verontrustend nieuws wordt bezorgd: de schrik is in de stad. Dan is het gedaan met de vrolijkheid. De grote, witte schrik of de glibberschrik, uit alle hoeken en gaten komt hij tevoorschijn. Lees verder
|
|
Keetje Clown - Met een koffer en een beetje fantasie
 Keetje Clown is een voorstelling van Cees Brandt waarin hij een dubbelrol van Keetje en zijn grotendeels onzichtbare moeder speelt voor een zeer jonge doelgroep vanaf drie jaar. Lees verder
Agenda
|
|
Strange Interlude - Doesburg maakt van O'Neill acteerfeest
Ook al is het een hele zit, de voorstelling duurt geen minuut te lang. Na vierenhalf uur ben je van Nina en de mannen die haar omringen gaan houden, ook al zijn ze soms onuitstaanbaar. We volgen Nina, een jonge vrouw in het Amerika van de jaren twintig die haar geliefde Gordon vroeg verloor in de Eerste Wereldoorlog, wat haar hele verdere leven zal bepalen. Ze trouwt met Sam, maar houdt niet echt van hem. Wel houdt ze af en toe van Ned en heeft ze een sterke hang naar Charlie die vooral een vaderrol voor haar vervult. Lees verder
Agenda
|
|
Othello - Shakespeare met kettingzaag te lijf
Er is naar uitgekeken: de (relatief) nieuwe Vlaamse toneelformatie De Spelerij van toneelmaker Paula Bangels brengt een kakelverse bewerking van een Shakespeare-klassieker. Helaas viel het tegen. Lees verder
Agenda
|
|
Mannen van de tango - Tango zonder spanning of erotiek
Fluiten in het donker. Zo klinkt de juichende Nieuwsflits van het Internationaal Danstheater, de nieuwsbrief van het noodlijdende gezelschap. Geen subsidie meer, geen dansers of musici meer (niet in vaste dienst althans), nog aftastend wat een artistieke formule is waarmee én recht kan worden gedaan aan de oorsprong (folkloredans) én een eigen plaats kan worden verworven in het hedendaagse circuit, met nadruk op eigen. Lees verder
Agenda
|
|
Rebelse Vrouwen - Niet zo indringend als het onderwerp verdient
Ondanks de enorme onverschilligheid van de meeste Nederlanders werkt ons slavernijverleden door. 150 jaar na de afschaffing van de slavernij in de Nederlandse koloniën zagen we eerder de bonte avond Hoe duur was de suiker van John Leerdam en afgelopen vrijdag ging de voorstelling Rebelse vrouwen in première. Die laatste is een initiatief van NiNsee, het Nationaal instituut Nederlands slavernijverleden en erfenis, dat zijn laatste onderzoek eens niet presenteert als boek of symposium, maar als theatervoorstelling. Lees verder
Agenda
|
|
Liefde levenslang - Sterk spel in ontroerend verhaal
 Il y a longtemps que je t'aime van Philippe Claudel deed het goed in de Nederlandse filmtheaters, maar toch koos de producent voor een andere titel voor de toneelbewerking en wel Liefde levenslang. Hoe goed die titel is gekozen, blijkt tegen het einde van de voorstelling als Juliette duidelijk maakt waarom ze haar zesjarige zoontje heeft vermoord waarvoor ze vijftien jaar kreeg. Lees verder
Agenda
|
|
Florissant - Verpletterend kwetsbaar en hilarisch
Marc-Marie Huijbregts balanceert in al zijn voorstellingen op scheidslijnen. Tussen kind en volwassen, kunst en kitsch, tussen emoties en bombast, knus en ongemakkelijk, lachen en huilen, brutaal en verlegen. Tussen waarheid en fantasie, overgave en controle, vrijheid en eenzaamheid, Tilburg en Amsterdam, tussen liefde en¿, nee, dat niet dus. Géén haat. Nóóit. Maar wel altijd oprechtheid en de durf om tijdens een avond enkele malen verpletterend kwetsbaar te zijn. Lees verder
Agenda
|
|
Bont en blauw - Energie, magie en betovering bij Introdans
Meteen is het spannend en tegelijk magisch bij de dansvoorstelling Bont en blauw door Introdans voor de jeugd. In het gitzwarte toneelbeeld verschijnen armen, benen en voeten die zich draaien als de periscoop van een onderzeeboot. Het zijn eerder abstracte vormen dan echte menselijke ledematen. Lees verder
Agenda
|
|
Misdaad en straf - Dostojevski-onderneming gedurfd én geslaagd
Een man wankelt over straat, stomdronken. Hij valt en staat met moeite weer op, struikelend over zijn eigen benen. De straten zijn grauw in het Rusland dat Fjodor Dostojevski beschrijft in zijn roman Misdaad en straf (1866). Dat is in de bewerking van Ko van den Bosch voor het Noord Nederlands Toneel niet anders. Lees verder
Agenda
|
|
Het einde is zoek bij superieure Wertheim
Een voorstelling maken is veel fijner dan haar spelen. Micha Wertheim vergelijkt het in Micha Wertheim voor je het weet met poepen. 'Het gevoel dat er iets aan komt is lekker, het poepen zelf een beetje vies.' Dus heeft hij bedacht dat hij maar het beste kan blijven 'maken'. De deadline, het onverbiddelijke tijdstip dat een voorstelling af moet zijn en goed genoeg, voor je publiek, verschuif je gewoon naar het einde van de avond. Dat is logischer, want dán is het immers klaar. Zo niet, dan is het einde gewoon zoek. Lees verder
Agenda
|
|
Delirium II - Het ene delirium is 't andere niet
De definitie van waanzin is: steeds hetzelfde doen en daarvan telkens een andere uitkomst verwachten. Cabaretier Javier Guzman heeft die waanzin recht in de ogen gekeken, in het jaar dat hij zichzelf te gronde richtte met zijn cocaïneverslaving. Delirium II heet het programma dat hij erover heeft gemaakt. Er was jaren geleden al een Delirium I. Over zijn verslaving aan alcohol en de strijd die hij voerde ervan af te komen. Lees verder
Agenda
|
|
Mogadishu: mooi actueel stuk in verkeerde zaal
Na het wanbeleid van de eerste leiding van De Utrechtse Spelen, die het gezelschap op de rand van de afgrond bracht, is Mogadishu de eerste productie onder nieuwe leiding. Het is een mooi, actueel stuk van de Engelse toneelschrijfster Vivienne Franzmann (die 12 jaar voor de klas heeft gestaan) over jongeren, hun ouders en het onderwijs. Helaas verzuipt het intieme stuk in de spelonkachtige grote zaal van de Utrechtse Stadsschouwburg. Lees verder
Agenda
|
|
Een Pagliacci met extra diepgang
Was het nou moord of zelfmoord? Met die vraag stuurde Miranda van Kralingen het première-publiek na afloop van Pagliacci de ijzige kou in. Al bijna een eeuw lang steekt de paljas zijn overspelige Nedda in de beroemde eenakter van Leoncavallo overhoop, maar bij Opera Zuid grijpt Nedda de hand van Pagliacci en pleegt een soort hara-kiri op zijn Italiaans. Lees verder
Agenda
|
|
Le Chat Noir - Gejaagde, soepele en tegendraadse katers
Drie totaal verschillende sensaties passeerden afgelopen donderdag de revue in Scapino's nieuwste avondvullende drieluik: Le Chat Noir, geïnspireerd op de gelijknamige Parijse cabaretclub waar ook kunstenaars als Claude Debussy, Erik Satie en Henri Toulouse-Loutrec eind negentiende eeuw graag vertoefden. Lees verder
Agenda
|
|
Relativering tot op het bot in De Kersentuin
Het lijkt wel alsof ze niets liever doen dan op elkaars lip zitten. De speelvloer van De kersentuin is groot genoeg, daar ligt het niet aan. Maar de personages kunnen niet anders dan op een kluitje zitten, liefst helemaal vooraan. De relativerende regie van Gerardjan Rijnders, de derde voorstelling van een drietal Tsjechovs, toont op kluchtige wijze hoe levens die sterk met elkaar verweven zijn toch naar een nieuwe toekomst kunnen bewegen. Lees verder
Agenda
|
|
Vrij met Hadewych en Mike- Minis en Boddé mogen intiemer zijn
Wie eerder dit seizoen de Mike en Thomas Kerstrevue bezocht, zag het eigenlijk al: terwijl Thomas van Luyn grote lol in zijn eigen strapatsen leek te hebben, keek Mike Boddé of hij het liefst in een afgesloten studiootje een lekker potje muziek wilde maken. De goedmoedige kleinkunstenaar zag eruit alsof hij hevig terugverlangde naar waar het met zijn opleiding aan het conservatorium ooit om begonnen was: de muziek. Lees verder
Agenda
|
|
De opties van zwarte acteurs in Op zoek naar Oom Tom
 Op zoek naar Oom Tom lijkt in eerste instantie te gaan over de zwarte helden van het trio acteurs op het podium. Al gauw blijkt het echter vooral over de status quo van de zwarte Nederlandse acteur anno 2013 te gaan. Terwijl in Engeland en Amerika al lang de vraag niet meer speelt of een zwarte acteur Hamlet kan spelen - toen Sir Nicholas Hytner in 2003 het artistiek leiderschap van het prestigieuze National Theatre overnam opende hij bv. met Henry V met in de titelrol de zwarte acteur Adrian Lester - is dit in Nederland nog steeds het geval. Lees verder
Agenda
|
|
Happy Garden - Hilarische scènes in Chinees restaurant
Tinus en José willen in het Brabantse Schijnveld een Chinees restaurant vestigen. Ze hebben een café gekocht en ook de laatste werknemer overgenomen. José (Kim van Zeben) is de motor achter de ambitieuze plannen. Haar man Tinus (Servaes Nelissen) is een aandoenlijke goede ziel die het beste voor heeft met zijn werknemer, de autochtone Rudie (Ferdi Janssen). Behalve de twee koks verblijven ook een oud Chinees omaatje en haar pasgeboren kleinzoon in het restaurant. Lees verder
Agenda
|
|
Moderne Meisjes - Legendarische choreografen bij Introdans
Met Lucinda Childs, Twyla Tharp en Jennifer Muller haalde Introdans drie belangwekkende Amerikaanse choreografen in huis voor het programma Moderne meisjes. Lees verder
Agenda
|
|
Kramer vs. Kramer - Te vlak spel in echtscheidingsdrama
De film is ruim twintig jaar oud en inmiddels gedateerd. Het is dan ook een verdienste van vertaler Dick van den Heuvel en regisseur Mette Bouhuijs dat deze toneelbewerking daar niet heel erg onder lijdt. Deze Kramer vs. Kramer is zelfs af en toe bijzonder grappig. Lees verder
Agenda
|
|
Wachten op Godot: een stuk over niets en alles
 Brian Lo Sin Sjoe
Wachten op Godot van Samuel Beckett wordt beschouwd als een van de meest invloedrijke stukken van de 20ste eeuw. Het gaat schijnbaar over niets en tegelijkertijd over alles. Talloze theorieën zijn op het stuk losgelaten, maar de prachtige nieuwe productie van Toneelgroep Oostpool dringt er geen van op. Regisseur Erik Whien laat het schouwspel der mensheid zich afspelen voor een spierwitte muur, die het publiek zelf mag inkleuren. Lees verder
agenda
|
|
237 redenen voor seks - Fijne nostalgie voor middelbare mannen
Iedereen heeft een unieke erotische biografie, maar zelfs het topje van de ijsberg zie je meestal niet. Geert Lageveen en Leopold Witte doen in 237 redenen voor seks een luchtig onderzoek naar de oorzaak van ons bestaan en draaien daar plaatjes uit hun jeugd in de jaren zeventig bij. Een lekkere voorstelling, ook erg geschikt voor wie niet vaak naar het theater gaat. Lees verder
Agenda
|
|
Staal: Stoer & Kwestbaar
Ik beken dat ik huiverig ben voor montagevoorstellingen. Deze ervaar ik vaak als vormloos, boordevol clichéteksten en een excuus voor acteurs om acteeroefeningen in de theaterzaal voort te zetten. Staal is een montagevoorstelling van Tg. Max. over hoe jongens zijn en hoewel het niet ontkomt aan sommige van de genoemde valkuilen is het een verassend frisse en humoristische testosteronbom, die geregeld explosieve momenten heeft. Lees verder
Agenda
|
|
Verstoring van testosteron dynamiek in ZOUT
In Zout exploreert choreografe Conny Janssen in abstracte vorm de dynamiek van mannen onder elkaar. Op muziek van gitarist Anne Soldaat, die live speelt, en een indringende soundscape leidt dit vaak tot een fascinerend schouwspel. Lees verder
Agenda
|
|
Non Stop New York - Ocobar redt De Jongs niemendalletje
Het is niet zo interessant te horen hoe iemand in New York rondloopt en fietst. Als je daar toch een boeiend theaterprogramma van wilt maken, moet je van goeden huize komen. Met fijne, spannende, humoristische verhalen, die ons meezuigen die dampende stad in. Verhalen waarbij je de vislucht van de Hudson bijkans kunt ruiken, waarbij de uitlaatgassen op je ogen slaan en je de metro over zijn rails hoort kreunen. En met muziek natuurlijk. Veel muziek. Lees verder
Agenda
|
|
Buutvrij - Tijdgeest scherp gefileerd
Geen flauwe woordgrappen, beloven Niels van der Laan en Jeroen Woe aan het begin van hun vierde programma Buutvrij. Geen publieksparticipatie ook. Ze glimlachen er allervriendelijkst bij, de twee kleinkunstenaars die in 2011 de Neerlands Hoop wonnen voor veelbelovend talent. Verdacht vriendelijk - dit kunnen ze niet menen. En dat doen ze ook niet. Lees verder
Agenda
|
|
Terug naar de kust - Slimme regiekeuzes
Linda de Mol speelde in 2009 op verdienstelijke wijze de hoofdrol in de verfilming van Terug naar de kust van Saskia Noort. Nu is er ook een toneelbewerking. Dat dit toch nog een boeiende avond oplevert is in belangrijke mate te danken aan regisseur Mette Bouhuijs. Zij benadert het verhaal minder als whodunnit en gaat meer in op de strijd tussen waanzin en werkelijkheid waarmee hoofdpersoon Maria te kampen heeft. Dat pakt goed uit. Lees verder
Agenda
|
|
Strijkplankenkwartet - Vliegtuigjes vouwen op vioolmuziek
Onder elke stoel ligt een plankje met papier en potlood. Het meisje van een jaar of zes naast me tekent een vlinder. Ze is niet de enige blijkt even later als Ragazze Airlines het publiek heeft uitgenodigd om de tekening als vliegtuig naar het podium te laten reizen. Het is een even simpel als geniaal idee om een uurtje muziek voor strijkkwartet voor kinderen aantrekkelijk te maken. Lees verder
Agenda
|
|
Peer Gynt - Geen lolbroeken nodig voor spektakel
Met de toegenomen populariteit voor wat tegenwoordig 'fantasy' heet, is het eigenlijk verbazend dat Peer Gynt van Ibsen pas na jarenlange afwezigheid weer eens opduikt in het theater. Matthijs Rümke maakt er een esthetisch spektakel van. De voorstelling speelt zich af in een oude fabriekshal en is vanaf januari in de schouwburgen te zien. Lees verder
Agenda
|
|
Bloedmooi en zielsongelukkig - Fabel van pubermeisje en godenzoon
Ze is zo mooi dat mannen in aanbidding rozen voor haar deur leggen. Maar Psyché wordt daar alleen maar zo onzeker van dat ze wel dood zou willen. Haar zussen zijn jaloers en wat erger is, zelfs de godin van de liefde, Venus, is jaloers. Die ergert zich zo aan het succes van dit pubermeisje dat ze een plannetje bedenkt om van haar af te komen. En dat is een klusje dat haar zoon Eros mag organiseren. Lees verder
Agenda
|
|
Hiroshima mon amour - Solo Ter Steege imponeert door puurheid
Johanna ter Steege toont in Hiroshima mon amour een rijk scala aan emoties. Aanvankelijk is ze een femme fatale, waarna ze wordt overmand door verdriet wat op sommige momenten uitgroeit tot pure razernij. Later is er de berusting waarin we niettemin zien hoezeer de vrouwelijke hoofdpersoon worstelt met haar leven en verleden. Ter Steege speelt het allemaal met een bedrieglijk gemak en een puurheid die je maar zelden ziet. Lees verder
Agenda
|
|
Bambie 17: De samoerai eindigt wonderschoon
Er zit een samoerai in iedereen. Met een kamerjas, wat houten stokken, slippers en een beetje witte schmink haal je die zo bij jezelf naar boven. In je eigen huiskamer nog wel. Al is de vraag of gespeelde samoerai-heldhaftigheid je kan wapenen tegen alledaags leed. Lees verder
Agenda
|
|
Even geduld aub! - Lang en vrolijk zal Jochem leven
Jawel... Vijf sterren staan hierboven. Dat is veel. Vier van die sterren zijn voor Jochem Myjer zelf en zijn nieuwste spektakel Even geduld aub! Die vijfde ster is voor de medische wetenschap. Voor zijn artsen en verpleegkundigen in het Leids Universitair Medisch Centrum en het revalidatieteam, die hem wonderlijk snel weer op de been hielpen. Ere wie ere toekomt. Lees verder
agenda
|
|
Revolte - Muzikaal cabaret met politieke ambitie
Aan weerszijden van het toneel hangen twee metershoge banieren met het logo Fretz 2025. Johan Fretz is er duidelijk over. Over twaalf jaar wil hij minister-president van Nederland worden. Met spindoctor annex running mate Marcel Harteveld als sidekick. Onder het motto 'de oude ideeën zijn dood, de nieuwe zijn nog niet geboren' maken zij als startpunt naar die verkiezingen Revolte. Lees verder
Agenda
|
|
Spijtig, spijtig, spijtig - Onweerstaanbare Wim Helsen
Een avond 'op café' met Wim Helsen, zo zou je het vierde programma van de gelauwerde Vlaming kunnen typeren. In Spijtig, spijtig, spijtig draait het niet om de actualiteit (die wordt er in één bijzinnetje tussen gefrommeld, is die ook afgetikt) noch om Helsens persoonlijke beslommeringen. Eerder voltrekt de voorstelling zich als één krankzinnig, aan de verbeelding ontsproten verhaal vol absurdistische zijwegen, losse gedachtekronkels en maffe terzijdes. Een verhaal dat zich afspeelt in café De Pomp in Mortsel waarin de cabaretier-acteur de vertelkunst naar grote hoogten tilt. Lees verder
Agenda
|
|
Wigwam - Beproefd recept, doorsnee smaak
Als je je eigen housewarmingparty verlaat om naar huis te gaan en je belt vervolgens aan bij je oude woning, dan ben je of behoorlijk in de olie, of je bent het gevecht tegen de ouderdom aan het verliezen. Bij Youp van 't Hek is het van beide iets in Wigwam, zijn nieuwste kunstje. Nee, met 'kunstje' bedoelen we niets denigrerends. Voor wie in dertig jaar tijd vierentwintig onemanshows (plus zeven oudejaarsconferences) maakt, moet de pet blijvend af. Lees verder
Agenda
|
|
Theater Terra - Koekeloere
`Ik koe-ke-loer hier, ik koe-ke-loer daar, ik koe-ke-loer het he-le jaar.` Bijna alle Nederlandse kinderen, en hun ouders, kunnen de vrolijke openingstune van het populaire Schooltv-programma Koekeloere wel meezingen. Theater Terra lift nu mee op het succes en maakt rond de hoofdfiguren Moffel, Piertje en Arie een bescheiden musical.
Lees verder
Agenda
|
|
Dial M for Murder - Tuinman is een geweldige moordenaar
Suspense, is het mogelijk de spanning van een Hitchcock als toneel te brengen? Met de dreigende muziek, de dramatische zwart-wit effecten, het clair-obscur van de filmbeelden waarin de handeling is opgenomen? Het Thriller Theater legt zich toe op het als toneel brengen van thrillers. Lees verder
Agenda
|
|
Honingjagers - Verliefde weduwnaar ontroert
Zijn vrouw is drie maanden dood als zijn kinderen hem slapend met de wijkverpleegster aantreffen op de bank. Het onbegrip en de afwijzende houding van zijn zoon en dochter dreigen afbreuk te doen aan het prille geluk van de oude man, die zelf ook nog niet beseft wat hem overkomt. Net als Huisgoden, dat afgelopen zomer op festivals te zien was, wordt Peer Wittenbols' nieuwste toneeltekst Honingjagers bevolkt door gewone mensen. Lees verder
Agenda
|
|
Van nature - Pieter Derks moet eens van Facebook af
Het zit Pieter Derks dwars: dat hij zo vergroeid is met zijn iPhone dat hij die tijdens het plassen in een café checkt. Dat we onze normale levens op Facebook gooien in de hoop dat anderen ze bijzonder vinden en zullen liken. De afhankelijkheid van die opgestoken duimpjes, hij zingt er een mooi - hoewel niet helemaal zuiver - lied over. Lees verder
Agenda
|
|
Kommil Foo - Breken
Hoe krijg je een volwassen man in een luciferdoosje? Met die eigenaardige vraag opent Breken, de nieuwe voorstelling van het Vlaamse cabaretduo Kommil Foo. In ruim honderd minuten rijgen Raf en Mich Walschaerts sketches en liedjes aaneen en vloeien absurditeit en melancholie samen. Lees verder
Agenda
|
|
Na de repetitie / Persona
 Na de repetitie is een bewerking door Ingmar Bergman zelf van een essay over de rol van de kunst. Centraal staat een regisseur die volledig opgaat in zijn theaterleven. Het stuk is samen met Bergman's Persona, over een actrice die vastloopt in haar werk, door Toneelgroep Amsterdam uitgebracht in Luik, in regie van Ivo van Hove. Lees verder
Agenda
|
|
We vieren het maar
Aan de muur van het café hangt een afbeelding van het affiche Tournée du Chat Noir. Théophile-Alexandre Steinlen maakte het eind negentiende eeuw voor het populaire Parijse etablissement Le Chat Noir waar artiesten en cabaretiers elkaar troffen. Lees verder
Agenda
|
|
Small World - Een haperende Disneymachine
De grote zaal van Frascati ligt op de avond voor de première bezaaid met speelgoed en objecten. Geel, oranje en roze; de chaos van speelgoed vormt een kleurig geheel. Boven het podium een stellage die doet denken aan het karkas van een zweefmolen. We zijn op een kermis. Wie zin heeft in een suikerspin wordt op zijn wenken bediend. Op een bord schildert een van de speelsters: hoe meer je aanschouwt, hoe minder je leeft. Actrice Bianca van der Schoot - voor de gelegenheid gekleed in een zwarte glitterjurk - is gastvrouw, ze spreekt tot het publiek en kondigt aan dat we onderdeel zijn van een onuitgewerkt plan. Dat we gezamelijk in 'deze situatie' zitten. Lees verder
Agenda
|
|
De ongelukkige dag - Jonge honden overtuigen met enthousiasme
Bij de opening heffen zeven jonge mannen in witte pakken op het voortoneel a capella een woordeloos lied aan. Het nanana klinkt aangenaam lullig. Als de muzikanten hun instrumenten gaan bespelen, klinkt geforceerd opgewekte popmuziek en blijken ze werknemers van een soort politbureau te zijn. De ongelukkige dag waarop de man besloot een tweede kop koffie te nemen is theater waarbij muziek de handeling moet versterken. Lees verder
Agenda
|
|
Verlies - Spanningsloze bewerking doet geen recht aan Nicci French
Met de enscenering van de novelle Grief, in het Nederlands vertaald als Verlies, van het beroemde schrijversechtpaar Nicci French, heeft theaterproducent Marcel Klein Ovink uit Haarlem een wereldprimeur. Het is de eerste toneelbewerking van een van hun boeken. Ko Theaterproducties debuteerde vorig seizoen verdienstelijk met Het gouden ei dat door Léon van der Sanden werd bewerkt en geregisseerd. Dat doet hij nu met Nicci French tot verbazing van het aanwezige schrijversduo zelf. Boekbewerkingen komen in het Britse theater niet voor. Lees verder
|
|
Hij gelooft in mij - De schaduw van een held
De klik waarmee de man in het zwart een bierblikje opentrekt, heeft iets ijzingwekkends. Het geluid is hard, fel. Het toneelbeeld is geheel in diepzwart en lichtgrijs. Een man met hoed, lange zwarte jas. Vlak ervoor klonk door de luidsprekers, terwijl de roodfluwelen theatergordijnen nog dicht zijn, de stem van Job Cohen, burgemeester van Amsterdam: 'André Hazes doopte zijn pen in zijn hart, en schreef met behulp van het rijmwoordenboek zijn levenslied.' Lees verder
Agenda
|
|
Midlife! - In de spiegel van de midlife crisis
De midlifecrisis is een mannenzaak. Rond de vijftig begint een mengeling van paniek en onrust, van besef van tanende vitaliteit en verlies van jeugdige dromen zich van de man meester te maken. Robert de Wilde is zo iemand. In de vrije productie Midlife! is acteur Alfred van den Heuvel starring als het toonbeeld van de midlifecrisisman. Lees verder
Agenda
|
|
ConsulTAANTE - Consultancy ligt taante niet
Het was wat je noemt een gemêleerd publiek dat zondagavond het DeLaMar Theater bezocht. Op de première van de Hazes-musical in de Wim Sonneveldzaal waren drommen mannen in smokings en dames in avondjurken afgekomen. Ondertussen zat de kleinere Mary Dresselhuyszaal vol Surinamers in exuberante kostuums, klaar voor Jetty Mathurins (Paramaribo, 1951) nieuwe soloprogramma ConsulTAANTE. De feeststemming zal er al in nog voor de cabaretière het toneel had betreden. Lees verder
Agenda
|
|
Nora - Heldere en cerebrale Nora
Met haar krullende lokken, in haar lichtblauwe A-lijn jurkje met bijpassende mantel, haar glanzende Barbiebenen, haar torenhoge hakken en haar altijd vrolijke humeur is Nora een prachtige pop, de ideale vrouw. Alles in haar spierwitte minimalistische huis is klinisch schoon, het perfecte plaatje. Maar onder die glanzende laag uiterlijkheden heeft Nora geheimen die aan haar knagen. In de gelijknamige eerste grote zaalregie van Thibaud Delpeut bij Toneelgroep Amsterdam is alles 'clean' en doordacht, met name de beweegredenen van de personages. Lees verder
Agenda
|
|
Zonnekoningen - Zouteloze sandwich van hof- en voodoodans
 Zonnekoningen heet de eerste productie die de nieuwe koers van het Internationaal Danstheater in beeld brengt. Voor de pauze zien we eeuwenoude Franse hofdansen, na de pauze energieke rituele dansen van de Ghanese Ashanti. Het resultaat is een onoverbrugbare kloof, voor de dansers en voor de toeschouwer. Lees verder
Agenda
|
|
Cloaca - Nog steeds een raak portret van Hollands welvaren
In 2002 schreef Maria Goos het stuk Cloaca voor de vaste toneelvriendenclub die naast haarzelf bestaat uit Peter Blok, Gijs Scholten van Aschat en Pierre Bokma. Het werd een voor het Nederlands theater ongekend succes, een poging tot een ambachtelijke toneelschrijftraditie naar angelsaksische snit, als reactie op het regisseurstheater van de jaren '80 en '90. Lees verder
Agenda
|
|
Hema de musical
Misschien komt het door de film- en televisiebewerkingen die ze van het oer-Hollandse werk van Annie M.G. Schmidt maakte dat Tamara Bos zo goed aanvoelt wat het Nederlandse publiek wil zien. Zonder te vervallen in te zoete nostalgie raakt Hema de musical feilloos aan het 'Nederlandgevoel'. De worsten, de stamppot, Sinterklaas, Jip en Janneke, de 'tompoezenblues' - het zit er allemaal in, veel Hollandser kun je het niet krijgen. Lees verder
Agenda
|
|
Landslide - NND neemt afscheid met mooi vierluik
Het is 12 oktober 2012, de laatste première van Noord Nederlandse Dans (NND). Oprichter Itzik Galili zal de datum niet snel vergeten. Door het wegvallen van de overheidssubsidie kan het gezelschap zich niet langer staande houden en met Landslide neemt het afscheid. Choreografen die de afgelopen vijftien jaar de artistieke koers bepaalden, brengen een laatste saluut. In vier delen van ongeveer twintig minuten. Behalve Caged Song van Galili zijn twee choreografieën van huidig artistiek leider Stephen Shropshire en één van gastchoreograaf Roy Assaf. Het vierluik loopt uiteen in stijl en een rode lijn wat betreft thema is moeilijk te ontdekken. Toch weet iedere choreografie op eigen wijze te boeien. Lees verder
Agenda
|
|
Bonanza - Nachtkaarsjes en zeepbelletjes
Je kunt, als je voorstelling alle kanten op schiet en daarom dus nergens heen gaat, je door een verzorger van de psychiatrische inrichting van het podium laten rijden in een rolstoel. Dat doet Ronald Smink. Maar als je het uur daarvoor niet in staat was een geloofwaardige en gevaarlijke idioot op dat podium neer te zetten, is zo'n einde een steen in een plas modder. Lees verder
Bonanza
|
|
De Bonbonfabriek - Te veel ontsporingen aan de lopende band
Jon van Eerd heeft de lach aan zijn kont hangen. Hij kan excelleren als de herkenbare man die in het nauw wordt gebracht en daarop reageert met hyperventilatie, capriolen en soms hele intelligente ontsnappingen. Met tekst, lichaamsbewegingen, doldrieste kostuums en gezichtsuitdrukkingen (rollende ogen). Lees verder
Agenda
|
|
Aspects of Love - Onconventionele liefde in onbekende musical
 Aspects of Love is een van de minder bekende musicals van Andrew Lloyd Webber. Het beleefde zijn première in 1989 in Londen, waar het drie jaar speelde. Ondanks verschillende buitenlandse opvoeringen, werd het geen wereldhit. De intrige van Aspects of Love, een ware liefdescarrousel, is dan ook bepaald geen gesneden koek. Lees verder
Agenda
|
|
De verleiders - Aan een boom zo vol geladen...
Er is nogal wat veranderd sinds Jantje in tweestrijd voor de pruimenboom stond. 'Aan een boom zo vol geladen, mist men vijf zes pruimen niet,' peinsde het begerige ventje, zou hij...? Maar nee. De gehoorzaamheid won het van de trek en de pruimen bleven aan de boom. Van die moraal is bij de hoofdrolspelers van de fraudezaak rond het Bouwfonds weinig over. Waarom moeilijk doen als er geen haan naar kraait? Nee, die pruimen hadden zij mooi niet laten hangen. Lees verder
Agenda
|
|
Echt waar
Niek heeft niet altijd door dat andere kinderen geen vriendjes met hem willen zijn en de geadopteerde José was met zijn afrohaar jarenlang de poedel van het dorp. Nastaran, gevlucht uit Iran, vindt haar neus te groot en Abdel wenst dat hem iets overkomt, als wraak op zijn moeder. Anne Fé schaamt zich voor haar ouders omdat ze dingen zeggen die niet waar zijn, zoals dat ze mooi, creatief en grappig is. In Echt waar van theatergroep Max delen deze vijf kinderen hun verhaal. Lees verder
Agenda
|
|
The King's Speech
Op Rain Man van De Utrechtse Spelen luidde de kritiek dat de toneelvoorstelling niets toevoegt aan de film. Met The King's Speech van Theater Nomade is dat niet anders. Sterker nog, het lijkt erop dat de makers vooral hun best deden om de film zo veel mogelijk te imiteren. Maar dat neemt niet weg dat regisseur Ab Gietelink een onderhoudende voorstelling heeft gemaakt. Lees verder
Agenda
|
|
Don Juan - Een onweerstaanbare komedie
Don Juan: een rijke womanizer met rappe tong, soepele heupen, gespierd lijf en praatjes waar zelfs journalisten voor vallen. Een verleider met charmes die alle dames het hoofd op hol brengen. Maar is het meisje eenmaal veroverd, dan verliest Don zijn interesse. Missie geslaagd, who's next? Hij schuift zijn zonnebril weer op zijn neus, slaat het hagelwitte colbert over zijn schouder en keert zijn verovering de rug toe. Lees verder
Agenda
|
|
Wordt u al geholpen? - Oude grappen en verwikkelingen
De voorpret is groot. Naar de serie Wordt u al geholpen? wordt nog altijd teruggekeken en terugverlangd. Mrs. Slocombe en haar pussy, het opmeten van de inside leg en de sexy secretaresses van directeur Mr. Grace, ze zijn cultuurgoed geworden. En als bij een theateruitvoering weer de bekende begintune klinkt en het decor een perfecte look-a-like is van het origineel, is de herkenning groot, de thuiskomst compleet en juichen de fans. Lees verder
Agenda
|
|
De Kleine Zielen
Na negentien jaar doet Ger Thijs nog eens De boeken der kleine zielen opnieuw voor toneel. En hij pakt die kans met meer dan beide handen aan. Het ambacht om van Couperusboeken toneel te maken heeft hij nu zo goed in zijn vingers, dat het de grens van meesterschap heeft overschreden. Als geen ander weet hij dat je niet alles kunt laten zien en moet durven kiezen. En hoewel er veel moois op de vloer van de montagekamer is achtergebleven, is er genoeg over om de hele avond geboeid te blijven kijken. Couperus heeft zich geen betere zaakwaarnemer kunnen wensen. Lees verder
Agenda
|
|
