| Op laconiek schrijnende wijze gaat de intelligentste theatergroep van België in dit eerste deel van de serie Wit op zoek naar een nieuwe, onbevlekt ontvangen, onbevangenheid. Drie mannen en een vrouw dromen van een tabula rasa, een schone lei, een nieuw blad. Herbeleven hun jeugd, hun zeventiger-jaren-hoop, als zagen ze voor het eerst een Apollo, het Centre Pompidou, Last tango in Paris. Praten zichzelf een blind vertrouwen in de techniek, in innovaties, in de mensheid, in het westen aan. Kijken met hervonden naïviteit - voor zover ze dit bij zichzelf kunnen afdwingen - naar een toekomst die alleen maar helder, alleen maar snel en alleen maar eindeloos is. Heerlijk. Venijnig. Grappig.
|
